Als commissie Bezinning en Cultuur zijn we heel blij dat we da. Gonny de Boer bereid hebben gevonden een avond voor ons te verzorgen met als onderwerp ‘Kijken en lezen’.
Gonny is een paar keer bij ons in Huizinge voorgegaan in de zondagdienst en zij is predikant van de Kloosterkerkgemeente Ten Boer – Woltersum – Sint Annen – Noord- en Zuidwolde.

Kijken en lezen

De Bijbel heeft kunstenaars de eeuwen door gefascineerd en geïnspireerd. Op deze avond  zal zij met ons kijken naar meerdere schilderijen rond een Bijbelverhaal. We gaan kijken wat deze beelden bij ons oproepen en wat ze te zeggen hebben over het verhaal. Soms laat een schilderij ons dingen zien die we anders niet hadden opgemerkt. De ene keer brengen de beelden ons dichterbij het verhaal, een andere keer roepen ze juist nieuwe vragen op.

Plaats:                  t Ol Schoultje te Huizinge
Datum:                 donderdag 12 november
Aanvang:             19.30 uur
Opgave:               graag zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk 8 november
Contact:               Gera van der Hoek, vdhoek.gera@gmail.com
Kosten:                € 4,- per persoon (alleen contante betaling!)

Vorig jaar rond deze tijd waren Caroline en ik als vrijwilligers op de boerderij de Tent of Nations op de Westelijke Jordaanoever. De zondag dat wij een dienst bijwoonden in de kerk waaraan de familie Nassar verbonden is, werd er in onze gemeente gecollecteerd voor de boerderij. Inmiddels staat deze collecte op het jaarrooster van de diaconie. Op verzoek zou ik een stukje schrijven. Een paar weken geleden kreeg ik echter deze brief toegestuurd van Daoed Nassar. Wie kan beter verwoorden hoe de situatie daar is dan hij. Daarom hierbij zijn brief.

Brief Daoud

Rond onze boerderij zien we de uitbreiding van de uitbreiding van de nederzettingen steeds verder om zich heen grijpen, ook zijn er steeds meer nieuwe tekenen dat de acties van de kolonisten steeds maar verder gaan. De nieuwe ‘outpost’ (een nieuw dorp) waar ze een paar maanden geleden mee zijn begonnen, die direct grenst aan ons hek, breidt zich steeds verder uit, wat bij ons, bewoners van de Tent of Nations druk, onzekerheid, isolatie en angst opwekt. Op dit moment zijn er vier checkpoints tussen onze boerderij en Bethlehem, waardoor onze bewegingsvrijheid wordt belemmerd en de verbindingen met omringende dorpen beperkt worden.

Tientallen jaren hebben we geprobeerd ons grondbezit te beschermen met lange gerechtelijke procedures en andere vreedzame middelen. Al 35 jaar voeren we procedures voor het gerecht, omdat we geloven dat gerechtigheid er voor iedereen zou moeten zijn. Ik denk dat we ieder gerechtelijk pad uitputtend hebben bewandeld; het is pijnlijk om na al die jaren toe te geven dat er voor ons geen rechtsbescherming lijkt te zijn.

We hebben nog geen enkele reactie ontvangen van de militaire autoriteiten over de (her)registratie van onze boerderij. En wat betreft de wegen die de kolonisten illegaal op het terrein dat ons toebehoort hebben aangelegd, daarover staat een zitting bij het militaire gerecht geagendeerd  voor 11 november.

Intussen blijven we op Tent of Nations door werken met ons hoofd en met onze handen. Want we geloven dat het bewerken van het land een daad is van hoop en weerstand. We gaan door met het water geven en verzorgen van de jonge aanplant, waarmee we het leven een kans geven zelfs in de moeilijkste omstandigheden. Wij blijven doorgaan met de opbouw van onze boerderij en we werken toe naar een situatie waarbij we volledig onafhankelijk kunnen zijn van de buitenwereld. Elk stuk land dat we ploegen, elk steen die we in de afscheidingsmuur plaatsen en elke boom die we planten, het zijn evenzovele tekens dat we weigeren om op te geven.

Wij zijn gezegend met de aanwezigheid van de internationale vrijwilligers die naar Tent of Nations komen en die niet alleen praktisch meewerken aan het werk op de boerderij, maar ook een beschermend schild vormen. Alleen al in de maand augustus mochten we 41 buitenlandse vrijwilligers verwelkomen uit zes verschillende landen. Die bereidheid om solidair met ons te zijn zien wij als een krachtig signaal dat meeleven niet alleen maar uit woorden bestaat; het drukt iets uit dat we samen beleven.

Wij vragen kerken en geloofsgemeenschappen waar ook ter wereld om niet alleen te bidden voor gerechtigheid en vrede, maar ook daden te stellen op de weg naar gerechtigheid. Gebeden moeten ons ertoe aanzetten verantwoordelijkheid te nemen en in actie te komen. Het verhaal van de Barmhartige Samaritaan herinnert ons er aan dat geloof niet alleen uit woorden en gebeden kan bestaan. De Samaritaan zag niet alleen de gewonde man en bad voor hem om daarna zijn weg te vervolgen. Hij betoonde medeleven dat hem deed handelen. Hij keek om naar de lijdende mens en werd zo de naaste van een mens in nood.

Dit is het soort geloof dat ons moed geeft te spreken waar anderen zwijgen. Wij roepen kerken op om hun profetische stem te verheffen en te gaan staan naast degenen die lijden, en de structuren en de politici uit te dagen die het onrecht laten voortbestaan.

Nu onze zoektocht naar recht moeilijker en moeilijker wordt, is onze oproep om vastbesloten te blijven naast ons staan op onze weg van geweldloos verzet. Dat is niet altijd een gemakkelijke keus, we hebben behoefte aan gebeden, bemoediging, actieve en dure solidariteit van onze vrienden.

U kunt helpen Tent of Nations te beschermen door uw politiek verantwoordelijken te vragen om zinvolle maatregelen te nemen. U kunt het verhaal van onze standvastigheid en hoop verspreiden in uw gemeenten en kerkgenootschappen. En, als u ertoe in staat bent, kunt u naar ons toe komen om vrijwilliger te zijn op onze boerderij.

U bent onze stem en elke stap die u voor ons doet, kan het verschil maken en een stap zijn in de richting van verandering.

Met geloof, liefde en hoop, wees gezegend en Salaam,

Daoud Nassar

Als nawoord nog dit: Munther Isaac, Palestijnse Lutherse predikant in Ramallah was jarenlang predikant in Bethlehem. Afgelopen  januari ontmoette hij een delegatie van de PKN. Hij uitte felle kritiek op PKN-secretaris Kees van Ekris die de situatie complex noemde. ‘Complexiteit is in onze context een term geworden om je achter te verschuilen.’ (NRC, 29 juni 2026)

Onze gemeente, en ik dus ook, zijn onderdeel van de PKN. Maar ik weet niet hoe lang ik dit nog kan verdragen.

Mannie Hovenkamp

Je zou het als verwende kerkganger in Huizinge haast vergeten. Maar naast kerkorganist en cantor is ‘onze Kees’ natuurlijk ook uitvoerend solist. En dat is hij al vijftig jaar. Tijd voor een jubileumconcert dus, of, zoals het programmaboekje vermeldde, een Orgelbespeling, met als thema ‘Ode aan het lied’. Al ruim van tevoren was er haast geen parkeerplek meer te vinden in Huizinge, en tegen half acht zat de kerk vol met liefhebbers van Kees’ unieke spel. Van Huizinger gemeenteleden tot nostalgisch gestemde Middelstumers en mensen van verder weg, van oud tot jong (ja echt). Er waren al snel te weinig programmaboekjes.

Na een welkomstwoord van Reint Wobbes leidde Kees zelf zijn concert in: drie keer drie stukken, zes op het Van Dam orgel uit 1825 en drie op zijn even geliefde Van Vulpen koororgel uit 1956. Bach voerde de boventoon in het programma, en het viel mij als eenvoudige luisteraar weer op hoe verrassend modern Bach kan klinken, bijvoorbeeld in het prachtige ‘Adagio’ uit BWV 992, waarmee hij naar verluidt zijn verdriet uitte om het vertrek van zijn broer. Maar ook zoon Johann Christoph Friedrich verraste me door de speelse variaties op het liedje ‘Ah, vous dirai je maman’, virtuoos uitgevoerd door Kees.

Het voert te ver om alle stukken te bespreken, maar het laatste officiële onderdeel ‘Improvisatie’ moet wel genoemd worden. Hier speelde Kees de sterren van de hemel in het zowel klassiek als jazzy verkennen van het Oosterhuis-lied ‘Zolang er mensen zijn op aarde’, dat op twee melodieën kan worden gezongen, en uiteraard ook in beide uitvoeringen klonk.

Wat jammer, dacht ik ondertussen, dat we dat allereerste concert van vijftig jaar geleden niet hebben gehoord. Wat zou er ondertussen veranderd zijn? Misschien wel dit: de jonge Kees heeft zijn improvisaties destijds vast afgesloten met een daverend slotakkoord. In het concert op 13 september besloot hij met een fluisterzachte en zo subtiele afronding, dat iedereen de adem inhield.

Waarna hij nog even heerlijk losging op de electronische piano, met het onsterfelijke lied ‘De organist’, waarmee hij (nóg een jubileum!) veertig jaar geleden terecht een prijs won op Radio Noord.
De twee jongste bezoekers van dit concert willen nu vast allebei óók organist worden.
Een registratie, met gedetailleerd handen- en voetenwerk is hier op YouTube terug te beluisteren.

Barbara de Beaufort

Wat een mooi initiatief van de werkgroep Bezinning en Cultuur om ons op 17 september jl. in t Ol Schoutje een filmavond aan te bieden.

Hinrick had de apparatuur prima op orde, en Liesbeth had een interessante en goed geacteerde film uitgezocht: ‘Los Domingos’. Een Spaanse film uit 2025, over een zeventienjarig meisje, Ainara, dat non wil worden. U hebt erover kunnen lezen in de vorige Nieuwsbrief.

Het lijkt misschien een ver-van-mijn-bed onderwerp: willen intreden in een klooster. Maar het was een spannende film, misschien wel omdat de maker zelf niet religieus is, en zich vooral richtte op de reacties van Ainara’s vader, tante, leraar en vriendengroep. En ook haar psychologische achtergrond, en haar mogelijke redenen om steun te zoeken in het geloof – het recente verlies van haar moeder, de gierigheid van haar vader, het slechte huwelijk van haar tante – werden steeds duidelijker.

Wat het inhoudt om je door God geroepen te weten tot een leven in het klooster bleef mysterieus, maar dat is het waarschijnlijk ook. Daardoor is het wel lastig om te weten of iemand zich zo’n roeping maar verbeeldt, of dat het ‘echt’ zo is – zeker bij een jong meisje in verwarrende omstandigheden.

Daarover hebben we dus onder andere nagepraat, bij koffie of een biertje, gewoon onder elkaar, zonder dat het een geregisseerd gesprek werd.

Voor herhaling vatbaar, zo’n filmavond!

Barbara de Beaufort

De zomer was de tijd van de grote evenementen. Festivals en megaconcerten in voetbalstadions. Er was een zanger, Harry Styles, geboekt in het Ajaxstadion, toen bleek dat Ajax nog wat nacompetitiewedstrijden moest spelen. Daar hadden ze als topclub niet op gerekend! In Arnhem trad een rapper op (Rapper Ye, Kanye West) die met zijn opmerkingen blijk had gegeven van op zijn minst wat antisemitische sympathieën. Het concert werd niet verboden, want “men heeft recht op zijn vrije meningsuiting!” Het was een paar avonden uitverkocht. Er is kennelijk een publiek voor. Dat gold ook voor Susan en Freek die de Gelredome een keer of tien wisten te vullen, waarbij de buurt hevig gefrustreerd raakte van overal geparkeerde auto’s van fans.
Ik ben niet zo van grote menigten, en zeker niet van concerten in stadions met duizenden mensen. Dat komt goed uit, want orgelconcerten zijn nou niet direct de evenementen waarbij je zitplaatsen tekort komt. En ook voor een concert van mijn favoriet, het aloude Focus met Thijs van Leer, hoef je niet te vechten om een kaartje.

Als organist en orgelleraar probeerde je je leerlingen enthousiast te maken voor de koning der instrumenten. In de tijd dat die leerlingen nog wel eens in de kerk kwamen lukte dat best, maar soms ook juist niet, vanwege een soort aversie tegen alles wat kerk was.

In de zestiger jaren kwam het elektronisch orgel op. Het was bedoeld als imitatie van het pijporgel. Maar op veel van die elektronische orgels werd juist geen orgelmuziek gespeeld. Leuke liedjes, rechts de melodie, in de linkerhand een akkoord, en met de voet de bastoon. Orgelleraren hadden lange leerlingenlijsten, maar de échte orgelleerlingen werden steeds meer een minderheid. Later, in de tachtiger jaren, kwam het keyboard. Dezelfde rechterhand speelde de melodie, de linkerhand speelde het akkoord en het apparaat zorgde er automatisch voor dat er een basgitaar bij kwam, alsmede een drummer. Als orgelleraar, van nature handig met akkoorden en harmonieën, werd je vanzelf ook keyboardleraar… Als je als keyboardleerling niet zoveel zin had om je in te spannen, kon de linkerhand zich beperken tot het indrukken van één toets, die dan automatisch een majeurakkoord fabriceerde. Speelde je de toets ernaast erbij dan kreeg je het mineurakkoord. Als meester even niet keek kon een kind de was doen, of in ieder geval het liedje spelen.

Tijdens Corona maakten we kennis met Orgel Joke. Ze speelde op haar keyboard leuke wijsjes en iedereen, nou ja, een hele grote groep mensen, was laaiend enthousiast. Ik begreep het niet, en de naam ‘orgel’ Joke vond en vind ik een belediging voor ons als organisten!

Het deed me denken aan de begintijd van André Hazes. Hij zong met platte Amsterdamse tongval, zag er niet echt indrukwekkend uit, en juist daardoor vonden veel mensen het wel iets hebben. Hij werd een soort cultfiguur, en wordt heden ten dage gezien als een grote ster. Holland zingt niet voor niks Hazes.

Orgel Joke speelt op allerlei festivals. Op haar website staat een uitpuilende agenda. Het gaat van de Nijmeegse Vierdaagse tot aan de introductiedagen van de Universiteit van Wageningen. Nogmaals, ik begrijp het niet. Er was ook sprake van dat ze naar het WK voetbal zou gaan om daar op te treden. Maar de Marokkaanse voetballers gooiden roet in haar eten. Oranje was al naar huis voordat Joke op het vliegtuig kon stappen om daar haar kunstje te gaan vertonen.
Elk land krijgt de regering die het verdient; het is een bekende zegswijze. Het geldt ook voor de muziek…

Kees Steketee

Film Los Domingo’s (17 september)

De commissie Bezinning en Cultuur nodigt u uit voor de eerste activiteit van dit seizoen, de vertoning van de film Los Domingo’s op 17 september. Ter informatie hieronder de recensie uit de Filmkrant, van Omar Larabi.

“Deze film gaat over een 17-jarige tiener die overweegt toe te treden tot een kloosterorde. Dit ontroerende Spaanse drama laat zien dat je niet alle beslissingen in het leven kunt rationaliseren.                                                                       Sommige kinderen weten al van jongs af aan welke kleding goed bij ze past, of wat ze later willen worden. Maar wat als je kind besluit God in zijn armen te sluiten en te kiezen voor een leven als non, goeddeels geïsoleerd van de buitenwereld? In de westerse, seculiere wereld heerst de neiging om te zoeken naar oorzaken van zo’n beslissing: iemand heeft op het kind ingepraat, het is ongetwijfeld geïndoctrineerd. De filmmaker laat zien dat indoctrinatie inderdaad een verklaring kan zijn, maar ook dat beslissingen niet alleen van rationele aard zijn.

De 17-jarige scholier Ainara (Blanca Soroa) overweegt om na een kort verblijf bij een kloosterorde om haar leven voort te zetten in het teken van ora et labora, bidden en werken, afgezonderd van de buitenwereld. Die openbaring wordt geacteerd als een verliefdheid. Zie hoe ze aan het begin van de film op het klokgelui afkomt. Eenmaal in de kerk slaat ze deemoedig een kruisje en kijkt ze hoopvol op naar de crucifix. Haar perspectief wordt voortdurend gedomineerd door sereniteit. We krijgen geen inzicht in wat er zich in haar hoofd afspeelt, maar zien wel hoe haar devotie haar tot een gelukkiger mens maakt. Die euforie illustreert Ruiz de Azúa aan de hand van beelden van een houseparty met Ainara’s klasgenoten, waaronder de zoetgevooisde klanken klinken van Ainara’s schoolkoor – de koorzang – geeft Los Domingo’s iets transcendentaals.

Daarmee lijkt de filmmaker te stellen: voor Ainara is de overgave aan God – een overgave die aan het einde van de film op schitterende wijze wordt verbeeld – zoiets als een feest. Klinkt ietwat clichématig en opzichtig, maar ogenschijnlijk ervaart ze het zo. De film deelt de wereld uiteindelijk op in het geestelijke en het wereldlijke, met Ainara’s tante, de atheïstische Maite als haar tegenpool. Zij wil dat haar nichtje gaat studeren, iets van de wereld ziet. Tijdens een ontroerende kooruitvoering van ‘Into My Arms’ van Nick Cave wordt gesuggereerd dat Ainara evenwel haar keuze al heeft gemaakt.

En de film respecteert die keuze. Los Domingo’s betoogt dat jonge mensen vaak heel goed weten wat ze willen. En hoewel Ainara eerst nog op scepsis kan rekenen, voel je uiteindelijk met haar mee. Haar vreugde voelt oprecht.”

De film duurt een kleine 2 uur, na afloop kunnen we onder het genot van een drankje de film – kort – nabespreken.

Plaats:t Ol Schoultje te Huizinge              
Datum: donderdag 17 september             
Aanvang: 19.30 uur
Kosten: 4 euro per persoon (alleen contante betaling!)   
Aanmelden: liesdevoogd@gmail.com

Kijken en lezen – Schilderijen rond een Bijbelverhaal (12 november)

Als commissie Bezinning en Cultuur zijn we heel blij dat we Da. Gonny de Boer bereid hebben gevonden op 12 november een avond voor ons te verzorgen met als onderwerp ‘Kijken en lezen’. Gonny is een paar keer bij ons in Huizinge voorgegaan in de zondagdienst en zij is predikant van de Kloosterkerkgemeente Ten Boer – Woltersum – Sint Annen – Noord en Zuidwolde.

Kijken en lezen
De Bijbel heeft kunstenaars de eeuwen door gefascineerd en geïnspireerd. Op deze avond zal dominee de Boer met ons kijken naar meerdere schilderijen rond een Bijbelverhaal. We gaan kijken wat deze beelden bij ons oproepen en wat ze te zeggen hebben over het verhaal. Soms laat een schilderij ons dingen zien die we anders niet hadden opgemerkt. De ene keer brengen de beelden ons dichterbij het verhaal, een andere keer roepen ze juist nieuwe vragen op. 

Plaats: t Ol Schoultje te Huizinge                
Datum: donderdag 12 november
Aanvang: 19.30 uur    
Kosten: 4 euro per persoon (alleen contante betaling!)    
Opgave: graag zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk 8 november
Contact: Gera van der Hoek, vdhoek.gera@gmail.com   

Op zondagavond 4 oktober vindt de jaarlijkse Taizé-viering plaats. Aanvang 19.00 uur in de Johannes de Doperkerk in Huizinge.

Een Taizé-viering is een gebedsdienst met een meditatieve sfeer, gekenmerkt door eenvoudige, herhalende gezangen, momenten van stilte, en inspirerende teksten. De vieringen zijn oecumenisch van aard, gericht op vrede, vertrouwen, en verzoening.

Het doel is om een spirituele ervaring te bieden, zonder preek, en een plaats te bieden voor bezinnen en reflectie voor mensen van alle leeftijden en achtergronden.

Na afloop is er gelegenheid om even na te praten. Iedereen, jong en oud, is van harte welkom!!

Bij de uitgang zal een collecte worden gehouden voor de onkosten van deze viering.

Namens de voorbereidingsgroep, Lies Holtman-Steendam. Tel. 0595-552367

Aan de voorbereidingsgroep werken gemeenteleden uit Huizinge en Middelstum mee.

De Cantorij is het nieuwe seizoen dit jaar vroeg begonnen. Dat moest ook wel want er staan in september op twee achtereenvolgende zondagen diensten op het programma waaraan het koor zijn medewerking verleent. En wel op 13 en 20 september. Dan gaat het in het kader van het thema ‘Zwijgen’ in een tweeluik over het boek Openbaring. Yvonne Hiemstra en Arend van Essen zijn de voorgangers.

Daarna is het snel oktober, en dan zingen we mee in de dienst op 18 oktober, waarin het met Andries Visser over de Bergrede gaat.

In november is er vervolgens de laatste zondag van het kerkelijk jaar, de Eeuwigheidszondag, waarbij de cantorij traditiegetrouw acte de présence geeft. Dat zal zijn op 22 november, met als voorganger Barbara de Beaufort.

Op 13 december, de derde adventszondag, die de naam Zondag Gaudete (Verblijdt u) draagt, is de cantorij er ook weer bij, ook deze keer met Barbara de Beaufort als voorganger.

Dan is er nieuws van het cantatefront: Op 22 oktober 2023 hadden we Jakob (die we ook, op 9 juni 2024, uitvoerden in Farmsum). Dit jaar zongen we, op 12 april, de zondag na Pasen, in de morgendienst de cantate over Tomas.
Afgelopen voorjaar rondde Barbara de tekst van de nieuwe cantate, over de verloren zoon, af. Deze zomer is het gelukt om alle teksten van muziek te voorzien, en het ligt in de bedoeling om volgend voorjaar een cantatedienst te organiseren waarin deze cantate, ‘De verloren zoon’, in première zal gaan. Het is nog even de vraag of dat vóór of na de Pasen zal zijn…

Hieronder een overzicht, zodat iedereen weet wanneer hij of zij in ieder geval ter kerke zal gaan!

13 september                    (Yvonne Hiemstra), deel 1, over Openbaring
20 september                    (Arend van Essen), deel 2, over Openbaring
18 oktober                          (Andries Visser), over de Bergrede
22 november                      (Barbara de Beaufort), Eeuwigheidszondag
13 december                      (Barbara de Beaufort), Zondag Gaudete
Voorjaar 2027                    Cantatedienst met ‘De verloren zoon’

Kees Steketee

Verslag van Dick

De Open Hof in Kampen verleent vanaf 21 november 2024 kerkasiel aan de Oezbeekse familie Babayants, die al meer dan 12 jaar in ons land verblijft. Het asiel dient voornamelijk ter bescherming van de vier kinderen, die in Nederland geworteld zijn. De vorige, maar ook de huidige, minister van Asiel en Migratie maakt geen gebruik van de (zogeheten discretionaire) bevoegdheid die hij heeft om in uitzonderingsgevallen asiel te verlenen. Hij heeft die bevoegdheid op grond van de Vreemdelingenwet nog steeds, ondanks pogingen van het vorige kabinet om daaraan een eind te maken.

Van begin af aan wordt er in de Kamper kerk onafgebroken een dienst gehouden, die volgens de wet niet verstoord mag worden, ook niet door de overheid.

Op dinsdag 25 augustus waren we daar met een kleine delegatie van onze gemeente aanwezig.

Onze drie voorgangers, Egbert, Wieke en Janita, namen gedurende vier uur de viering waar. Jan Zuidhof bespeelde het mooie orgel en Martina, Hinrick en ik waren de gemeente.

Toen we binnenkwamen werd het verhaal van de ontmoeting tussen Jacob en Ezau voorgelezen. Met het overdragen van de brandende kaars werd Egbert de volgende schakel in de inmiddels lange keten van voorgangers. Zijn bijdrage had als onderwerp het prachtige verhaal van Ruth, waarvan vreemdelingschap, trouw en gerechtigheid de kern vormen. Gezamenlijk vierden we de dienst van brood en wijn. Als slotlied zongen we Voor hen die ons regeren, bidden wij om ootmoed en verstand.

Voor ons allen had Egbert een broodmaaltijd meegebracht; volgens hemzelf sober, maar met heerlijke jam en tomaatjes uit eigen kas. Wieke nam over met het thema Vrouwen in de bijbel. We lazen steeds een bijbelgedeelte, waarna Wieke de vrouwen over wie het ging in historisch en hedendaags perspectief plaatste. Achtereenvolgens kwamen aan de orde Eva, Tamar, de vroedvrouwen tijdens de moord op pasgeboren jongetjes in Egypte, Rahab, Debora, Judith (van Holofernes) en Maria Magdalena. Dappere vrouwen, bij wie (naasten)liefde en strijd tegen onrecht de hoofdrol spelen. Hierna was de beurt aan Janita, die ons meerdere vertalingen van psalm 27 voorlegde, waarbij we steeds een couplet uit de berijming zongen. Ze stelde ons na een ogenblik van stilte de vraag wat ons in de vertaling het meest opviel of trof. Kernbegrippen van deze psalm zijn het zoeken van veiligheid en een schuilplaats, maar ook vertrouwen, volharding en hoop.

Onze slotzang was Ga met God en Hij zal met je zijn, waarbij Hinrick en ik uit volle borst de tenor- en baspartij zongen; dit tot positieve verbazing der beschouwers uit de volgende groep, aan wie Janita de brandende kaars overdroeg.

Op een enkele bezoeker na was de grote kerk leeg, maar de viering rond de lessenaar gaf onze kleine groep toch een bijzonder gevoel van saamhorigheid.

Veel mensen vragen zich af of dit kerkasiel na zo’n lange tijd nog wel zin heeft. Voor de familie Babayants was en is de afloop van hun zaak onzeker. Ik moest denken aan mijn tijd als strafadvocaat, toen ik mijn cliënten, die als verdachten in voorlopige hechtenis zaten, bezocht in het Huis van Bewaring. In afwachting van de zitting bij de strafrechter hoorde je hun verhaal en verleende je hen naar vermogen bijstand. Dat is denk ik ook de betekenis van het kerkasiel in Kampen.

Dick Jalink

Gedachten van Egbert

Kerkasiel is een noodsprong en het is voor de mensen aan wie het verleend wordt niet zonder risico. Het levert hen veel stress op door de beperking van hun bewegingsruimte en – zoals ook in dit geval – de onzekerheid en het totaal ontbreken van perspectief. Want hoewel er langs allerlei wegen druk wordt uitgeoefend om deze kwestie tot een einde te brengen, zien wij van de kant van onze overheid en van de politiek geen initiatieven in die richting. Dat moet voor de familie zwaar te dragen zijn. Ik herinner mij een eerder kerkasiel in Middelstum in de pastorie van de Hippolytuskerk. Een van de kinderen van het betreffende gezin heeft in die periode de hand aan zichzelf geslagen. De persoonlijke verhoudingen in dit gezin waren wellicht niet ideaal, maar het is zonder twijfel zo dat deze door de opsluiting en de onzekerheid er niet beter op werden. Dit alles samen kan een mens tot wanhoop drijven.

Met dit in gedachte vroeg ik mij af: ‘Kan ik het voor mij zelf verantwoorden dat ik dit kerkasiel mede in stand houd?’ In ieder geval vind ik het inderdaad onaanvaardbaar om deze mensen uit te zetten en het kerkasiel is een legitieme en niet gewelddadige manier om dit te verhinderen. Maar inderdaad: de situatie voor de familie is stressvol en daardoor riskant. Maar het inschatten van dit risico is niet aan mij. Ik weet dat de familie in alle opzichten door kundige mensen begeleid wordt en de beslissing‘doorgaan of stoppen’is geheel aan de familie, omdat ik denk dat – zolang zij de huidige situatie aanvaarden in de hoop op een voor voor hun acceptabele oplossing – de kerkgemeenschap van De Open Hof hen zal blijven ondersteunen. En dat geldt ook voor mij: over enige tijd zal ik – als de situatie niet is veranderd – weer naar Kampen gaan. En ook dan hoop ik anderen aan mijn zijde te vinden. Daarvoor bij voorbaat  mijn dank!

Egbert Smit

Eindelijk was het weer zover: wij Huizingers gingen opnieuw met elkaar aan de wandel. De laatste keer was al even geleden: op de laatste vrijdag van mei. De wandeling in juni viel uit door de hitte, en in juli wandelen we nooit samen in verband met de vakantie.

Maar gelukkig, daar kwam de laatste vrijdag van augustus! De nacht tevoren had het hard geregend en geonweerd in onze provincie, maar de vrijdagochtend bracht een bewolkte hemel met hier en daar een stukje ijle, blauwe lucht: prachtig licht. Er hing wat nevel, er heerste een meditatieve sfeer over de velden. Ideaal wandelweer.

Ons groepje bestond dit keer uit acht wandelaars en we kwamen tegen half tien bij elkaar bij het huis van Gerda Brummelkamp in Niekerk. Zij had ons uitgenodigd een wandeling te maken, die zij zelf graag maakt in de omgeving van haar dorp.

Het bleek een prachtige, afwisselende route. Langs smalle wegen en fietspaden gingen we, over rustieke bruggen en langs een veld met Canadese ganzen. Uiteindelijk kwamen we uit bij het gemaal in Zoutkamp, langs het knusse haventje met de zeilbootjes, langs de vissers in de grote vissershaven. Hun netten hingen te drogen in de wind. Breed strekte het Reitdiep zich voor ons uit, groots in zijn eenvoud.

We eindigden in het kleine, sobere kerkje van Niekerk, dat gelukkig open was. Er viel niet zoveel te zien eigenlijk, maar een moment in die ruimte, ‘waar nog de wolk gebeden hangt’, is altijd weldadig. En toen natuurlijk: aan de koffie! Gerda en haar man ontvingen ons hartelijk in hun mooie, grote tuin. Heerlijke koffie met Gerda’s zelf gemaakte kruisbessentaart.

Wat maakt deze wandelochtenden toch zo aantrekkelijk, zodat je er elke keer weer naar uitziet? Het is misschien de ongedwongen, ontspannen sfeer. Het zijn de onderlinge gesprekken, nu eens met de één, dan weer met een ander. Het is de vertrouwelijkheid, de saamhorigheid, de openheid naar ieder die zin had om mee te gaan. Dat alles is kostbaar.

De volgende keer wandelen we vanuit Spijk, op vrijdag 25 september. Iedereen is hartelijk welkom om mee te wandelen!

Anja Diesemer