Ik had de redactie beloofd om een stukje te schrijven over de Pinksterdienst.
Maar… om de één of andere reden ben ik er niet toe gekomen om een paar foto’s te maken. Bijvoorbeeld van de bloemen of van de Cantorij tijdens het inzingen, die bewuste zondagmorgen in stemmig zwart om half negen.
Dus dan valt er misschien niet zoveel meer te vertellen.
Behalve dan dat het wederom weer een hele mooie dienst was.
Kees was tevreden en in zijn mail naar de Cantorij bedankte hij ons voor de medewerking.
‘Je zal maar een kerkgemeente zijn en zo’n Cantorij in je midden hebben,’ aldus Kees.
Wat bijzonder was, was het zingen van Veni Creator: 17 coupletten maar liefst.
Ook ‘If ye love me’, van Thomas Tallis, was prachtig en wat ons elke keer ontroert is de gezongen zegen.
Deze keer is gekozen voor ‘The Lord bless you and keep you’ van John Rutter.
Alles wat we hebben gezongen was prachtig. Kees complimenteerde de Cantorij, maar we mogen ook hartstikke trots zijn op onze Kees. En dat zijn we als Cantorij ook. Dus Kees, grote dank voor wat jij allemaal voor de Cantorij mogelijk maakt.

Zoals ik al schreef heb ik verzuimd een foto te maken van dit boeket. Daarom maar even een beeld van de bloemen van vorig jaar.

Meestal wordt er met Pinksteren een hele grote bos fluitekruid geschikt in een grote vaas. Het verbeeldt de wolk gebeden die in de kerk hangt. Maar aangezien we daar al drie week naar hebben gekeken tijdens de dienst, is vriendelijk gevraagd om wat anders te gebruiken.
Wat mij ook weer even op het volgende brengt:
Martje en ik doen ons uiterste best om bloemen uit de tuin te gebruiken. Bij onszelf, bij buren, uit de berm geplukt. Maar helaas lukt dat niet altijd. En rondom Pinksteren bloeit er echt nog niet zo veel in de tuin.
Afgelopen Pasen heb ik tulpen gekocht bij de tulpenboer die deze bollen IN de kas heeft opgekweekt waarbij nauwelijks tot niks aan gif is gebruikt. En inderdaad wordt er op de markt ook bloemen gekocht. Dat gebeurt meestal rondom Kerst, ja ook voor Eerste Paasdag en af en toe op Pinksteren.
En toch horen we in de ‘wandelgangen’ dat er gemeenteleden zijn die zich er aan storen dat er bloemen wordt gekocht
Daarom heb ik ook wel eens een boeket kunstbloemen in de kerk gezet met daarbij wat takken gevoegd.
We begrijpen heel goed dat we een Groene Kerk willen zijn, maar we willen ook graag elke zondag bloemen in de kerk, dus ja, het wordt er zo niet helemaal gemakkelijker op.
Ik hoop dat Martje en ik de vrijheid en goedkeuring krijgen om zelf te bedenken wat te doen.

Roely van Leeuwen

Het is juni en de elektriciteitsverzwaring is nagenoeg afgerond. Deze klus heeft overlast bezorgd, maar ook een hoop reuring. We hebben bijna een jaar lang veel lawaai om ons heen gehad. Te denken valt aan die zandzuigmachine (monsterapparaat overigens), en niet te vergeten het apparaat dat soms dag en nacht aanstond om het water af te voeren. Het was niet anders ja.

De stoplichten zijn weg, de verkeersregelaars zijn weer op een andere plek. De bouwkeet is opgehaald, evenals de containers van de BAM, zowel bij ons achter het huis als nabij de Delleweg, de rijplaten: ook weg.

Nog wat laatste zaken moeten worden afgehandeld en dan keert de rust weer terug in het dorp wat de elektriciteitsverzwaring betreft.

De versterking van verschillende huizen in ’t dorp komt eraan, dus ook dan krijgen we weer lawaai en reuring. Voor verschillende huizen staat al een container voor het afval en rondom het huis van Francine staan de steigers te wachten tot er gewerkt kan worden…

Wij, Harry en Roely, hebben veel plezier gehad van het feit dat we tijdelijk gasten op ons erf hebben gehad. Het gaf even een praatje aan het einde van de dag. Elke woensdag bracht ik een lekkere pan soep die met smaak werd leeggegeten. Vanaf oktober vorig jaar tot juni een slordige 200 liter. Familie Doff heeft onze tuin weer spic en span gemaakt. Grond afgevoerd, nieuwe grond er weer op, geëgaliseerd enz. Er is graszaad ingezaaid en in oktober worden er wat struiken en heggen gepoot. Er is opnieuw bestraat en herstraat.

Het zal wennen zijn, de stilte, want ja vanaf augustus/september vorig jaar was er op doordeweekse dagen vanaf 7.00 uur lawaai. De machines werden opgestart, maar het tijdstip waarop ze daadwerkelijk gingen rijden was, volgens afspraak, pas tegen 8.00 uur.

De familie Doff en personeel hebben een fijne tijd gehad, geen ‘gedoe’ met dorpsbewoners, kortom een leuk dorp, leuke klus. Nu op naar de volgende.

Roely van Leeuwen 

De voorspelling van het weer was voortreffelijk. Het zou droog blijven en de temperatuur zou tegen de middag aardig kunnen oplopen. Vandaar het advies om vooral water mee te nemen. Dit keer waren er 6 wandelaars en een hond Pip. Het vertrekpunt was de parkeerplaats bij de Theefabriek in Houwerzijl. In de tuin van de Theefabriek was men al aan het werk. Best wel een aanlokkelijk idee om hier na de wandeling in de tuin neer te strijken en thee of koffie te drinken.

Maar eerst moest er gelopen worden. Linksaf de Hoofdstraat in richting onze bestemming. Als we het dorp verlaten hebben, ligt aan de rechterkant van de weg nog een oud stuk zeedijk.

Bij de T-splitsing gaan we richting Zuurdijk op De Ewer. Bij Ewer nr 9 slaan wij een pad in dat ons door het land heen naar Vlakkeriet voert. Hiervan is het nog een klein eindje naar Zuurdijk. In Zuurdijk zijn wij even in de kerk geweest. Deze stamt nog uit de 13^e eeuw.

Hier vandaan zijn wij terug gelopen over Vlakkeriet en afgeslagen naar het fietspad Weemsterpad. Hier kwamen wij nog langs Vliedorp. Dit is een voormalig wierdedorp dat verdwenen is. Er is nu nog alleen een oud kerkhof. Langs de Houwerzijlstervaart kwamen wij Houwerzijl weer binnen. Waar wij op het terras van de Theefabriek neerstreken en genoten van onze ijstheecocktail of van onze koffie en ja wel hoor met iets lekkers erbij. We kunnen terugzien op een geslaagde wandeling.

F. Praamstra

Vanwege de uitzonderlijke warmte moest de wandeling van 26 juni helaas worden afgelast. Maar op vrijdagochtend 28 augustus is er een nieuwe wandeling: Appingedam – Marsum – Delfzijl. Het startpunt is nog niet bekend. Wel is al gepland dat Reint Ezenga in Appingedam de wandelaars zal ontvangen voor een kop koffie. Meer informatie bij Janny Steenstra, devries.steenstra@gmail.com.

Zoals aangekondigd is in de gemeentevergadering en de kerkenraadsvergadering, hebben wij op maandag 11 mei onderstaande mail gestuurd naar de scriba van de protestantse kerk in Nederland, ds. Kees van Ekris, met het verzoek aan het moderamen om zich uit te spreken tegen het geweld van Israël tegen Palestina, Gaza  en Libanon.
Vorig jaar rond deze tijd hebben wij dat ook gedaan, maar er is toen geen bevredigend antwoord gekomen. Het geweld gaat steeds door met duizenden slachtoffers tot gevolg en de landelijke kerk spreekt zich daar maar niet over uit.
We hopen met deze mail de aanzet tot discussie te krijgen en het moderamen tot gedachten verandering te brengen en hebben ook de Classis Groningen/Drenthe en de Raad van Kerken op de hoogte gebracht.
We zullen u op de hoogte houden wat het tot gevolg heeft.

Geacht moderamen,

Een jaar geleden, op 8 mei 2025, heeft de Protestantse Johannes de Doper gemeente te Huizinge u een mail gestuurd, waarin zij haar ongerustheid en ongeloof heeft uitgesproken over het zwijgen van de Protestantse kerk in Nederland over de onmenselijke agressie van Israël in de Palestijnse gebieden, Libanon en Gaza en het verschrikkelijke geweld van Hamas op 7 oktober 2023.
Op 24 juni 2025 heeft U daarop geantwoord dat U weigert om eenzijdig te kiezen, met een verwijzing naar andere redenen waarin u aandacht besteedt aan de situatie.
Nu, een jaar later, is dit conflict nog steeds niet ten einde, en er zijn zoveel meer slachtoffers gevallen en het lijden van mensen gaat gewoon door.
Op moment van dit schrijven staan er vrachtwagens met hulpgoederen te wachten voor de grens van Gaza. Ze worden door Israël tegengehouden.
Onze gemeente blijft van mening dat het niet goed is dat de PKN blijft oproepen tot on-opgeefbare verbondenheid met Israël.
In dagblad Trouw van 1 mei 2026 stond bij een redactioneel commentaar op het uitspreken van de Raad van Kerken tegen radicaal rechts, het volgende: “Als kerken niet spreken, dekken kerken onrecht toe”.
Bovenstaande uitspraak mag toch niet gelden voor de Protestantse kerk in Nederland?
Eenheid binnen onze kerken staat wat ons betreft ook bovenaan, maar mag niet ten koste gaan van onrecht.
Laat de Protestantse kerk spreken, dat is onze oproep. Dat geeft duidelijkheid.
Juist in deze dagen (4 en 5 mei) worden we eraan herinnerd dat oorlog niet alleen gebeurt op het moment zelf maar generaties lang gevolgen heeft.
Wij vragen u om op korte termijn een veroordelend standpunt in te nemen en over dit conflict te communiceren met de pers en Protestants Nederland.
Graag hoort de kerkenraad een jaar na dato, nogmaals uw standpunt in deze.

Met vriendelijke groet,
Namens de kerkenraad en gemeente,
J.H. Meems. (Scriba)
Protestantse Johannes de Doper gemeente te Huizinge)

Onze Johannes de Dopercantorij is begonnen in 2012. We zingen nog met ongeveer dezelfde mensen, en dus is de gemiddelde leeftijd daarmee ook een jaar of veertien gestegen. Ooit verbaasde me ik over de mooie helderheid van onze sopranen. Die mag er trouwens nog steeds zijn! Ik complimenteerde ze daarmee:  “U klinkt zo mooi, fris, zo helder, zo jong,” en had het daarbij misschien moeten laten, maar zei: “u klinkt veel jonger dan u er uit ziet…” Gelukkig heeft dat geen leden gekost, en de zangeressen snapten ook wel dat ik alleen maar probeerde leuk te zijn.
Via de cantorij kom je vanzelf in de kerk terecht, waar iedereen in diezelfde tijd ook 14 jaar ouder is geworden. Het is goed toeven in onze kleine kerkgemeente, maar we zijn met zijn allen niet bepaald de jongsten meer. En kinderen, die we zo graag een kindernevendienst aanbieden, zijn er al helemaal niet, al neemt soms een enthousiast kerkganger de kleinkinderen mee. Het is in onze kerk, en in veel collega-kerken, een grijze bedoening.
Dat brengt me bij een andere sector waar de bezoekers ook over het algemeen niet meer de jongsten zijn, hoewel er de laatste tijd toch een soort kentering lijkt waar te nemen. Klassieke concerten. Dat is toch ook een fenomeen waar voornamelijk de wat oudere medemens naar toe gaat.

Velen maken zich zorgen over deze grijze ontwikkeling. En er worden ook allerlei pogingen gedaan om het tij te keren. Dingen worden opgeleukt en aangepast om toch vooral maar jeugd te trekken. Toen er in een kerk in de buurt weer eens zo’n wervend project werd uitgedacht deed dat een wat ouder (hoewel, wat is dat nou helemaal, ouder) gemeentelid verzuchten dat men meer bezig was met de mensen die er niet zijn dan met hen die er wel zijn. Ik vond het een treffende analyse.

We hebben in maart gestemd voor de gemeenteraden. Ikzelf koos vrij traditioneel (met een voorkeurstem op een oud-leerling van me!) maar had ook de keus uit een paar lokale partijen voor het algemeen, of het gemeentebelang, wat dat ook allemaal zijn mag. Die plaatselijke clubs zijn het grootst geworden, al kun je dat ook nuanceren: met een opkomst van een procent of 53 hebben we dus een groep van 47 procent die niet meegedaan heeft. Die niet-stemmers vormen met elkaar verreweg de grootste groep. Ook hier wringen we ons in allerlei bochten om ze er toch bij te halen. Burgemeesters beloofden van een mast of een kerktoren ab te seilen als de opkomst hoger zou worden dan de vorige keer. Je zou ook kunnen zeggen: als het je niks kan schelen wie je land of je stad bestuurt, blijf dan toch lekker thuis. Wat hebben we aan een stemmer die tegen wil en dank zijn stembiljet invult? De kans dat dat een weloverwogen stem op een serieuze partij wordt lijkt me een stuk kleiner dan dat de ongeïnteresseerde thuisblijver kiest voor weer zo’n rare plaatselijke of misschien wel erg rechtse en/of populistische partij.
Tel uw zegeningen, zou ik zeggen, ook in kerk en concertzaal: Wees blij met de mensen die meedoen. Geniet van wat er is. En als het ooit, als wij er allemaal niet meer zijn, voorbij zal zijn, is er toch ook niemand meer die dat dan nog een probleem gaat vinden? Of ben ik nou te cynisch…

Kees Steketee

Toen op zondag 19 april dominee Arend van Essen ons gezang 419 liet zingen dacht ik, waarschijnlijk is deze kwieke wijs de eerste melodie die ik ooit heb gehoord. Ik heb het mijn moeder voor andere wiegelingen horen zingen en ze zal het zeker ook voor mij hebben gedaan.

De tekst van wiegelied luidt:

Suze naanje ik waige die
was doe wat groter dan sluig ik die
moar doe bist mie nog wat te klain
k zel die moar wat deur de vingers zain
Suze naanje doe.

Naanje is een oud Gronings woord voor wieg. Het wiegeliedje is ook heel oud. Doopsgezinden, uit onze streken afkomstig, die in de 17e en 18e eeuw vertrokken naar Danzig en via de Oekraïne in Rusland en nog later achter in Siberië terecht kwamen, kenden het versje nog, wat bleek toen een aantal van hen onze kerk bezochten en we uitzochten wat er bij ons beiden van onze ooit gezamenlijke taal was overgebleven.

Wij, twintigste-eeuwse wekelingen, ervaren de tekst wellicht als wat wreed en ruw. Maar ik denk dat het boerse humor is. Wij verzuchten bij een niet stil te krijgen kind ook wel eens, je zou het achter het behang plakken, wat ook niet uitgevoerd wordt. 

Huub Oosterhuis heeft de tekst geschreven op de melodie die hij waarschijnlijk wel kende. De familie Oosterhuis stamt namelijk uit Uithuizen en Uithuizermeeden. Toen jaren geleden Oosterhuis een lezing gaf in Uithuizen, zijn Sieds Prins en ondergetekende hem gaan beluisteren. Hij vertelde toen uitgebreid over zijn Uithuister wortels.

Ik ben het met Arend van Essen eens dat Oosterhuis wel wat meer coupletten had mogen schrijven, want de melodie vraagt om meer.

Reint Wobbes

Naar aanleiding van bezoeken aan de werkplekken van de dames van Bouwhuis en Journée, die zoals bekend schilderingen in Groninger kerken restaureren, heb ik het boek De hemel van de paus, verschenen in 2003, weer eens gelezen. De schrijver Ross King verhaalt hoe Michelangelo van 1508 tot 1512 in opdracht van paus Julius ll de Sixtijnse kapel verfraaide met fresco’s. Hij vertelt uitgebreid over de werkzaamheden: het bouwen van steigers, het pleisteren, het gebruik van ongebluste kalk*, over verfpigmenten en de ingewikkelde frescotechniek. Maar ook de politieke situatie van destijds wordt belicht, evenals de toenmalige misstanden en misbruiken in de Rooms Katholieke kerk, waar zedeloosheid en een uitbundige levensstijl gewoon waren geworden onder de hoge geestelijkheid. Erasmus laakte het oorlogszuchtig optreden van paus Julius en Maarten Luther had grote bezwaren tegen zijn aflaathandel. Savonarola had eerder de overdadige luxe, het zondigen tegen het celibaat en het bedrijven van simonie (het verhandelen van geestelijke goederen en ambten) gelaakt. Michelangelo schilderde, zoals de paus waarschijnlijk had bevolen, taferelen uit het oude testament en Ross King laat zien dat de schilder vaak een vrij eigenzinnige kijk had op de Bijbelverhalen, anders dan de oude schriftgeleerden en theologen hadden.   

De Zondeval en de Verdrijving uit het paradijs in het gewelf van de Sixtijnse Kapel door Michelangelo

In Genesis 2 had God de Heer gezegd “van alle bomen in de tuin mag je eten, maar niet van de boom van de kennis van goed en kwaad; wanneer je daarvan eet, zul je onherroepelijk sterven”. In Genesis 3:6 staat “Ze (Eva) plukte een paar vruchten (van de boom van de kennis) en at ervan. Ze gaf ook wat aan haar man die bij haar was, en ook hij at ervan.” King schrijft: “Deze passage werd door de kerk -net als door de oude Hebreeërs- gebruikt ter rechtvaardiging van de ondergeschikte positie van de vrouw. Michelangelo wijkt echter af van het Bijbelverhaal over de zondeval en eerdere afbeeldingen ervan. Michelangelo’s Adam is agressiever en strekt zijn arm tussen de takken uit om zelf de vrucht te plukken – een gulzig initiatief dat Eva bijna lijkt vrij te pleiten. Zij neemt onder hem op de grond een veel lomere, passieve houding in.In 1510 hingen nieuwe theorieën over Eva in de lucht. In 1509 had de Duitse theoloog Cornelius Agrippa von Nettesheim Over de adel en de superioriteit van de vrouwelijke sekse gepubliceerd, waarin hij betoogde dat het Adam, en niet Eva was verboden de vruchten van de boom der kennis te eten, zodat het de man en niet de vrouw was die door het eten zondigde; de man en niet de vrouw, die de dood deed ontstaan; allen hebben gezondigd in Adam, niet in Eva. Agippa concludeerde dat het om deze redenen onrechtvaardig was vrouwen de toegang tot openbare ambten en zelfs de prediking van het evangelie te ontzeggen. Deze liberale visie leidde er meteen toe dat hij uit Frankrijk werd verbannen.” Een man om te gedenken!

* ongebluste kalk wordt sinds kort ook weer door Bouhuis en Journée gebruikt

Reint Wobbes

Vrijdag 24 april was het weer de wandeldag van de Huizinger wandelgroep. Een groep mensen die bestaat uit gemeenteleden van de kerk van Huizinge en een ieder die graag met ons meeloopt.

Deze vrijdag vertrekken we naar Uithuizermeeden voor een wandeling rond het dorp. Het was een wat winderige dag en de temperatuur was 14 graden, ideaal wandelweer dus. We startten de wandeling bij het station van Uithuizermeeden en zetten vandaar koers in de richting van Oldenzijl. We genoten van de mooie omgeving, de natuur waarin we liepen en de gesprekken met elkaar. De tulpenvelden stonden in volle bloei.

Via de bollenvelden kwamen we uit bij de mooie blauw-witte Meister toren van de Mariakerk, alwaar onze gastvrouw van die dag, Ina Nienhuis, ons stond op te wachten om met ons mee te wandelen naar haar woning. Na een kort bezoek aan de Mariakerk, waarin we het praalgraf konden bewonderen dat in restauratie gaat, liepen we samen met Ina naar Nienoordhuis, haar woning aan de Oudedijk in Uithuizermeeden alwaar we werden getrakteerd op koffie met oranje-tompouce. Heerlijk!

We sloten de wandeling af met een rondgang rond de Rensumaborg en de uitkijkbult waar we konden genieten van de vergezichten en de uitkijk op de Rensumaborg. Daarna liepen we weer gezamenlijk langs het spoor naar het station waarna iedereen tevreden huiswaarts keerde.

Iedere laatste vrijdag van de maand maken we als groep een wandeling in de natuur. Het zijn waardevolle bijeenkomsten waarbij we onze spieren goed gebruiken. Een aanrader voor iedereen om eens een keer mee te lopen en te ervaren hoe goed je dat doet. Van harte welkom!

Tekst en foto’s: Jan Smid

Geloven in Tomas

Op 12 april hoorden, of beter gezegd: beleefden, we in Huizinge de Tomascantate. Opnieuw een in meerdere opzichten indrukwekkende combinatie van de teksten van Barbara en de muziek van Kees. De cantate is, op deze manier vormgegeven, een goed samenhangend verhaal. Zoals Barbara in haar toelichting zei kunnen we ons het vermeende ongeloof van Tomas eigenlijk wel voorstellen, en is de cantate een soort rehabilitatie van deze zeer menselijke discipel. Over de uitspraak van Tomas bij de opwekking van Lazarus (‘Laten ook wij maar gaan, om met hem te sterven’), die hier van wezenlijk belang is, had ik kennelijk tot nu toe heen gelezen.
Hoewel het best lastig is om na slechts één uitvoering bijgewoond te hebben daarover iets inhoudelijks te zeggen, zal ik proberen een paar indrukken weer te geven.                                                                                                                                                               Het was een fijne ervaring om Gera met haar zuivere sopraan de Jezus-partij te horen zingen en Jan met zijn stevige bas die van Tomas. Nog niet zo lang geleden zouden denk ik de rollen zijn omgedraaid: Jezus uiteraard gezongen door een bas en de ongelovige Tomas typisch iets voor een vrouwenstem. Het duet, met een fraai voor-, tussen- en naspel, was prachtig; misschien juist ook omdat de bijbel daar niets over zegt? De kunst (van melodie en woord) maakt zoiets mogelijk.
Het mag zichtbaar zijn dat de meeste leden van de cantorij de pensioengerechtigde leeftijd wel hebben bereikt, hoorbaar is dat absoluut niet; in tegendeel: de koorklank is en blijft helder, met een evenwichtige verhouding tussen de stemsoorten. Ook in de a capella gedeelten bleef het koor goed op toon.
De cantorij zingt de bijbelteksten als recitatief. Mede doordat de tekst briljant getoonzet is, dringt deze beter door dan wanneer ze wordt (voor)gelezen. Bijvoorbeeld: als in het eerste recitatief de introductie van de discipelen wordt weergegeven, bereikt de muziek bij de naam Tomas een hoogtepunt en komt deze na Judas Iskariot even tot stilstand. Prachtig! We weten dat Kees een liefhebber is van de fuga, die hij vooral inzet als er een groep mensen aan het woord is. Ook hier laat hij de koorleden muzikaal vluchten en dat doen ze erg goed. In de gevoelige ‘rock-ballad’ over de wanhoop als alles verloren lijkt, komen de woorden van Barbara bijzonder goed tot hun recht.

Bij binnenkomst werden we al verwend met Kees’ interpretatie van het Bach-koraal Aus tiefer Not schrei ich zu dir, waarvan wel gezegd wordt dat Bach hier de kant van de kwetsbare mens kiest. De melodie keert verderop in de cantate terug, ook in het mooie tweedelige slotkoraal, waarvan de slotregel ‘geheeld door uw vertrouwen’ fortissimo werd herhaald, waarna het even stil bleef. 

Dankzij Barbara en Kees zijn de kunstuitingen van tekst en muziek samengevoegd tot een bijzonder geslaagd werk, dat door koor en solisten indrukwekkend prachtig is uitgevoerd. Namens de dankbare toehoorders: ga zo door!

Dick Jalink

De cantatedienst is terug te horen en te zien op YouTube via deze link.

Al een paar keer heeft een kunstenaar uit Huizinge, een podium gekregen in onze Nieuwsbrief.
Deze keer is dat Jaap van den Hoofdakker.

Ik heet Jakob Pieter Rutger van den Hoofdakker. Ze noemen me Jaap en sommige mensen noemen mij Hoofdakker; dat vind ik ook goed.
Ik ben geboren in Assen in 1947. Mijn voedsel was nog op de bon, zelfs de babyvoeding. De bonnetjes heb ik nog; die zijn waarschijnlijk niet eens allemaal gebruikt. Daar heb ik tot mijn vierde gewoond. Mijn vader was onderdirecteur van de gasfabriek. Toen ik vier was, zijn we verhuisd naar Steenwijk. Daar werd hij directeur van wat in die tijd een gemeentelijk bedrijf was.

Op mijn zestiende werd ik van school gestuurd, van de HBS, omdat ik te veel spijbelde. Mijn vader stuurde mij vervolgens Steenwijk uit. Ik heb toen een jaar in Amsterdam gewerkt, in een pakhuis. Op een gegeven moment beviel me dat niet meer. Ik nam contact op met een kennis van ons: een wijnboer uit Oostenrijk. Hij speelde in een boerenkapel die tijdens de avondvierdaagse in Steenwijk optrad. Ze gaven concerten en liepen met hun instrumenten door de stad. Hij was bij ons ingekwartierd en had tegen mij gezegd: “Als je bij mij wilt komen werken, schrijf dan maar een brief.” Dat heb ik gedaan, en zo ben ik naar Oostenrijk gegaan.
Daar heb ik een jaar op de wijngaard gewerkt, maar ik kreeg nauwelijks betaald. Ik had ook niet genoeg geld om terug te gaan naar Nederland en ik weigerde mijn ouders om hulp te vragen. Ik moest flink sparen, want ik wilde naar Wenen. In de trein naar Oostenrijk had ik een paar jongens en meiden leren kennen. Zij zeiden dat ik hen moest opzoeken als ik in Wenen was. De vader van een van die jongens had een hotel. Ik dacht: daar ga ik naartoe, in de hoop dat ik er kon werken en genoeg kon verdienen om weer naar huis te gaan.
Ik kon daar terecht met kost en inwoning, geweldige mensen.

Na een tijdje had ik genoeg geld om terug te gaan. Met mijn ouders maakte ik de afspraak dat ik, als ik de HBS zou afmaken, daarna naar de kunstacademie mocht. En zo geschiedde. Ik haalde mijn HBS-diploma en ging vervolgens naar de kunstacademie.

Ik kocht een huisje in Groningen dat ik na twee jaar met flinke winst weer verkocht, en werkte als grafisch ontwerper. Daarna kocht ik een huis in Middelstum, woonde er 18 jaar en verkocht het huis aan mijn vriendin, die nog steeds mijn vriendin is en er nog steeds woont. Ik werd vader en ging werken bij het IVAK in Delfzijl. Daar werd gezegd dat je in de gemeente moest wonen, dus gingen we in Delfzijl wonen. De luchtkwaliteit was daar echter niet goed en mijn zoon kreeg last van astma. Ik wilde er daarom snel weg, en zo kwam ik, inmiddels meer dan 35 jaar geleden, in Huizinge terecht.

Ik had niet veel geld en het huis was nog niet af. De dingen die toen nog niet af waren, zijn trouwens nog steeds niet af. Maar alles werkt en ik ben hier gelukkig.
Wat activiteiten in het dorp betreft, ja, ik heb erg veel gedaan in het dorp en nam vaak het voortouw, vooral op het gebied van muziek en kunst. Ik heb veel cursussen gegeven, bijvoorbeeld schilderen. Het was mooi om te zien dat mensen versteld stonden van hun eigen werk. Ik gaf mijn cursisten ook wel huiswerkopdrachten, maar daar werd niet altijd gehoor aan gegeven. Als ik nu door het dorp loop, zie ik nog steeds de prachtige zelf geschilderde schilderijen aan de muur hangen en dat vind ik bijzonder leuk. Mijn passie is schilderen, creatief bezig zijn. Dat is altijd de rode draad in mijn leven geweest.

Wat ik erg jammer vind, is dat een aantal van mijn eigen schilderijen in de loop der jaren zijn verdwenen. Samen vormden ze een verhaal. In het verleden heb ik wel werken uitgeleend. Nadat de man die dat regelde overleed, bleken de schilderijen verdwenen te zijn. Ik heb er zelfs eens één op Marktplaats zien staan. Dat doet toch wel pijn. Het is erg jammer dat ik ze niet allemaal meer heb.

Van Oost- naar Westerwijtwerd

Ik ben creatief, perfectionistisch in mijn kunstuitingen, het moet precies zo en niet anders. Met andere dingen ben ik dat niet hoor; mijn tuin hoeft niet perfect te zijn, dat kun je ook wel zien, haha. Ik vind mezelf ook wel betrouwbaar.

Om eens een keer wat anders te doen dan schilderen, zou ik wel eens willen ruilen met een clown of goochelaar in een circus. Mensen entertainen lijkt me prachtig.

Ik woon graag in het dorp Huizinge. Er is hier sociale cohesie. Ik voel me hier veilig en geborgen. Ja, ik voel me hier prettig.

Roely van Leeuwen