Als titel voor dit stukje dacht ik eerst aan zoiets als: ‘de koorschool-reis of het koor-schoolreisje’ naar Wageningen. Dan vraagt u zich natuurlijk af: kun je de Johannes de Doper-cantorij een koorschool noemen? Ik denk het wel. Vroeger had je op kleine dorpen nog wel eens een één-klassige school, met een ‘meester’, die dan meteen ook de bovenmeester was. Welnu, zoiets is onze cantorij: een schooltje met één meester, en wat voor een! En ja, wat bepaalde (en bepaalt) het niveau van zo’n school? Het talent van de bovenmeester.

Goed, genoeg daarover. Wij, de cantorij, zijn op reis geweest, helemaal naar Wageningen, om daar te zingen. Enkele maanden geleden werden we ‘gespot’ door mensen daar, mensen die op zoek waren naar een goede invulling van de viering van het 100-jarig bestaan van hun kerk, de Sint-Johannes de Doper kerk (lees hier meer over die kerk op Wikipedia). Zij hadden via het internet ontdekt dat er in Huizinge een Johannes de Doper kerk was, met een Johannes de Doper cantorij, die in het verleden al eens enkele malen een Johannes de Doper cantate had uitgevoerd. Zij nodigden ons uit die cantate tot centraal onderdeel te maken van een feestelijke bijeenkomst, afgelopen zaterdag 21 juni.

Dat had natuurlijk wel wat voeten in de aarde, onder andere de kosten van een luxe busreis van Huizinge (Westeremden) naar Wageningen. Maar die namen ze graag voor hun rekening. Evengoed zullen jullie begrijpen dat Kees, en een heel aantal van ons, de afgelopen maanden met enige regelmaat het gevoel overviel ‘waar beginnen we aan’. Maar Kees en Gera gingen erheen, namen de kerk in ogenschouw, het podium waar het koor zou moeten zitten (en zingen), de akoestiek van het gebouw – en niet te vergeten het orgel, want dat neemt bij een dergelijk optreden natuurlijk een centrale plaats in.

Luxe bus
Voor mezelf wist ik dat ik ‘natuurlijk’ mee zou gaan (je zit op de cantorij of je zit er niet op), maar ik zag er wel tegenop: reizen met een bus – een soort schoolreisje – en dat 2½ uur heen en ook weer terug. Maar goed, ik zou wel zien hoe me dit ging bevallen. Nu, na afloop, kan ik uit volle overtuiging zeggen dat het me in elk opzicht is meegevallen. We hadden een zeer luxe bus (met een goed toilet!). Weliswaar hadden we wat pech op de heenreis (door een ongeval was de weg na Assen geheel afgesloten, zodat we via Drachten en Heerenveen moesten), waardoor we twintig minuten later in Wageningen arriveerden dan we gepland hadden. Wat korter inzingen konden we ons echter wel permitteren, want we hadden de laatste repetities, zoals gewoonlijk, zeer goed geoefend.
In Wageningen werden we hartelijk ontvangen, en na het inzingen kregen we nog koffie en thee, voordat het officiële programma een aanvang nam. Vanaf het bordes van de kerk speelde de groep Madlot (onder andere Nederlandse volksmuziek) met verschillende doedelzakken en een trekharmonica.

Grootse ovatie
Kort na twee uur begon de feestelijke bijeenkomst in de kerkzaal, gepresenteerd door een gemakkelijk pratende ‘moderator’, Eric Wijnacker. Eerst was er een welkomstwoord en kregen we van een van de organisatoren, Hadewijch Klaassen, een toelichting op het programma. Daarna was er een kort interview met de gemeentearchivaris van Wageningen over de geschiedenis van de Johannes de Doperkerk aldaar, een verhaal dat al ergens in 1100 bleek aan te vangen. Iedereen kreeg trouwens een prachtig geïllustreerd programmaboekje, waarvan de Johannes de Doper cantorij met haar cantate maar liefst 8 pagina’s vulde.
En toen waren wij aan de beurt. Als je wilt weten hoe we daar het dak van de kerk hebben gezongen, dan wil ik je aanraden de volgende link te openen en te beluisteren (Hindrick heeft het ook nu weer mooi voor jullie en voor ons vastgelegd. Kijk en luister hier op YouTube. Een werkelijk grootse ovatie werd ons deel. Het was in elk opzicht een feest – uitbundig!

Hoofd op een schotel
Vervolgens werd er een kort maar mooi bijbels drama van Andries Govaart over Johannes de Doper opgevoerd, waaraan ook verschillende donkergekleurde kerkleden een zeer warme bijdrage leverden. Zelfs het hoofd van Johannes werd daarbij op een schotel over het podium gedragen. Daarna bevroeg de moderator nog enkele mensen over verschillende aspecten van de architectuur en de kunst in en om de kerk, onder anderen de kleinzoon van de oorspronkelijke architect. Want, dat moet gezegd, deze kerk heeft prachtige glas-in-lood ramen van Eugène Laudy, en herbergt verscheidene beelden van August Falise. Het programma werd afgesloten met mooie muziek, gespeeld door een blaaskwintet.

Voordat we weer vertrokken werden wij naar een bijzaal geloodst, waar we nog van een lekker drankje en wat versnaperingen konden genieten. Al met al zijn we daar in Wageningen dus zeer warm ontvangen, en ook het enthousiasme over de Johannes de Doper cantate was overweldigend. Om kwart voor vijf bleek de (zeer goede) chauffeur (Roel) zijn mooie touringcar weer door de – vaak toch wel nauwe – straten van de binnenstad van Wageningen naar de kerk te hebben gemanoeuvreerd, zodat we de terugreis konden aanvaarden – in een opperbeste stemming, en wat mij betreft met een opgewekt (en opgelucht) gevoel. Terug in Westeremden wachtte ons een heerlijke maaltijd bij Roodehaan. Waarlijk, wat je noemt ‘een uitje’!

Andries Visser   

PS De totale opname van de jubileumbijeenkomst is ook heel mooi te beluisteren op YouTube.
Hierop is ook de dirigent-organist vaak goed te zien, die op zijn geheel eigen wijze het koor leidt.