De avond over straatpastoraat, door Janita van Bruggen, een van onze voorgangers, was op 12 februari in t Ol Schoultje.
Wat een kans, om uit de eerste hand iets te horen over straatpastoraat. Ieder van ons ziet weleens iemand van wie je vermoedt dat hij of zij dakloos is. En we kennen allemaal de Open Hof, waar we al jaren voor collecteren en waar we kleding voor hebben ingezameld.
Maar daar stopt het voor de meesten van ons. En voor Janita begint het daar pas. Sinds dit najaar, meteen na haar afstuderen als pastoraal werker, kreeg ze twee aanstellingen als straatpastor, één in Groningen en één in Leeuwarden. Een sprong in het diepe, maar een sprong die haar goed past en goed bevalt.
Wat haar aanspreekt is de ‘presentiemethode’: aanwezig zijn en een luisterend oor bieden, zonder meteen te willen ingrijpen. Daarvoor moet je wel zichtbaar zijn voor de mensen op straat, en hun vertrouwen winnen. Ze loopt zelf dus ook veel buiten, maar is ook aanwezig in inloophuizen en
-huiskamers. Ook werkt ze mee aan de wekelijkse vieringen. Die waren vroeger ingebed in de dagopvang, maar tegenwoordig vinden ze plaats in de Sint Jozefkathedraal, voorin de dooptuin. Janita, haar collega en de betrokken vrijwilligers zijn daar hartelijk welkom geheten door de pastoor, maar het is nog even wennen aan de nieuwe plek, ook voor de bezoekers. Er wordt tijdens de viering brood en koffie of thee gedeeld, en mensen kunnen een kaarsje voor iemand aansteken, waar veel gebruik van wordt gemaakt.
We hebben als aanwezigen op deze avond onze vragen afgevuurd op Janita: Wat zeg je als mensen vragen wie je bent en wat je doet? Hoe ziet je dag eruit? Is het aantal dak- en thuislozen gestegen? Is er onderling contact tussen thuisloze mensen? In hoeverre speelt je theologische achtergrond mee in je werk? Uit alle antwoorden bleek hoe nuchter, respectvol en betrokken Janita in haar niet zo eenvoudige werk staat. En hoe belangrijk het is dat ieder mens zich gezien weet. En dat de kloof tussen mensen met en zonder huis wat minder breed wordt.
Als afsluiting deelde Janita uitspraken uit van dakloze mensen, ieder van ons mocht er een voorlezen. Wat een wijsheid kwam daaruit naar voren. Het belang van niet meteen oordelen maar eerst vragen, vriendelijk zijn, elkaar aankijken. Niet te hoge eisen stellen, de ander zichzelf laten zijn.
We waren allemaal onder de indruk van deze avond. En hopen dat Janita, haar achternaam trouw, een brug mag blijven vormen tussen onze gemeente en de mensen die op straat leven.
Barbara de Beaufort
Naschrift van Janita
Op donderdagavond 12 februari vertelde ik over mijn werk als straatpastor. Na afloop kreeg ik van Wike Spoelstra een tas met kleding mee. Thuisgekomen zag ik de sjaals, sokken en mutsen die ze zelf heeft gebreid. Prachtig en hartverwarmend!
De liefde in deze handenarbeid zal zeker worden gevoeld.
Janita van Bruggen