Al een paar keer heeft een kunstenaar uit Huizinge, een podium gekregen in onze Nieuwsbrief.
Deze keer is dat Jaap van den Hoofdakker.

Ik heet Jakob Pieter Rutger van den Hoofdakker. Ze noemen me Jaap en sommige mensen noemen mij Hoofdakker; dat vind ik ook goed.
Ik ben geboren in Assen in 1947. Mijn voedsel was nog op de bon, zelfs de babyvoeding. De bonnetjes heb ik nog; die zijn waarschijnlijk niet eens allemaal gebruikt. Daar heb ik tot mijn vierde gewoond. Mijn vader was onderdirecteur van de gasfabriek. Toen ik vier was, zijn we verhuisd naar Steenwijk. Daar werd hij directeur van wat in die tijd een gemeentelijk bedrijf was.

Op mijn zestiende werd ik van school gestuurd, van de HBS, omdat ik te veel spijbelde. Mijn vader stuurde mij vervolgens Steenwijk uit. Ik heb toen een jaar in Amsterdam gewerkt, in een pakhuis. Op een gegeven moment beviel me dat niet meer. Ik nam contact op met een kennis van ons: een wijnboer uit Oostenrijk. Hij speelde in een boerenkapel die tijdens de avondvierdaagse in Steenwijk optrad. Ze gaven concerten en liepen met hun instrumenten door de stad. Hij was bij ons ingekwartierd en had tegen mij gezegd: “Als je bij mij wilt komen werken, schrijf dan maar een brief.” Dat heb ik gedaan, en zo ben ik naar Oostenrijk gegaan.
Daar heb ik een jaar op de wijngaard gewerkt, maar ik kreeg nauwelijks betaald. Ik had ook niet genoeg geld om terug te gaan naar Nederland en ik weigerde mijn ouders om hulp te vragen. Ik moest flink sparen, want ik wilde naar Wenen. In de trein naar Oostenrijk had ik een paar jongens en meiden leren kennen. Zij zeiden dat ik hen moest opzoeken als ik in Wenen was. De vader van een van die jongens had een hotel. Ik dacht: daar ga ik naartoe, in de hoop dat ik er kon werken en genoeg kon verdienen om weer naar huis te gaan.
Ik kon daar terecht met kost en inwoning, geweldige mensen.

Na een tijdje had ik genoeg geld om terug te gaan. Met mijn ouders maakte ik de afspraak dat ik, als ik de HBS zou afmaken, daarna naar de kunstacademie mocht. En zo geschiedde. Ik haalde mijn HBS-diploma en ging vervolgens naar de kunstacademie.

Ik kocht een huisje in Groningen dat ik na twee jaar met flinke winst weer verkocht, en werkte als grafisch ontwerper. Daarna kocht ik een huis in Middelstum, woonde er 18 jaar en verkocht het huis aan mijn vriendin, die nog steeds mijn vriendin is en er nog steeds woont. Ik werd vader en ging werken bij het IVAK in Delfzijl. Daar werd gezegd dat je in de gemeente moest wonen, dus gingen we in Delfzijl wonen. De luchtkwaliteit was daar echter niet goed en mijn zoon kreeg last van astma. Ik wilde er daarom snel weg, en zo kwam ik, inmiddels meer dan 35 jaar geleden, in Huizinge terecht.

Ik had niet veel geld en het huis was nog niet af. De dingen die toen nog niet af waren, zijn trouwens nog steeds niet af. Maar alles werkt en ik ben hier gelukkig.
Wat activiteiten in het dorp betreft, ja, ik heb erg veel gedaan in het dorp en nam vaak het voortouw, vooral op het gebied van muziek en kunst. Ik heb veel cursussen gegeven, bijvoorbeeld schilderen. Het was mooi om te zien dat mensen versteld stonden van hun eigen werk. Ik gaf mijn cursisten ook wel huiswerkopdrachten, maar daar werd niet altijd gehoor aan gegeven. Als ik nu door het dorp loop, zie ik nog steeds de prachtige zelf geschilderde schilderijen aan de muur hangen en dat vind ik bijzonder leuk. Mijn passie is schilderen, creatief bezig zijn. Dat is altijd de rode draad in mijn leven geweest.

Wat ik erg jammer vind, is dat een aantal van mijn eigen schilderijen in de loop der jaren zijn verdwenen. Samen vormden ze een verhaal. In het verleden heb ik wel werken uitgeleend. Nadat de man die dat regelde overleed, bleken de schilderijen verdwenen te zijn. Ik heb er zelfs eens één op Marktplaats zien staan. Dat doet toch wel pijn. Het is erg jammer dat ik ze niet allemaal meer heb.

Van Oost- naar Westerwijtwerd

Ik ben creatief, perfectionistisch in mijn kunstuitingen, het moet precies zo en niet anders. Met andere dingen ben ik dat niet hoor; mijn tuin hoeft niet perfect te zijn, dat kun je ook wel zien, haha. Ik vind mezelf ook wel betrouwbaar.

Om eens een keer wat anders te doen dan schilderen, zou ik wel eens willen ruilen met een clown of goochelaar in een circus. Mensen entertainen lijkt me prachtig.

Ik woon graag in het dorp Huizinge. Er is hier sociale cohesie. Ik voel me hier veilig en geborgen. Ja, ik voel me hier prettig.

Roely van Leeuwen