Uit de keuken van het voorgangersteam

Zet tien onderling totaal verschillende en eigengereide mensen bij elkaar en laat ze samenwerken: dat is de situatie van het groepje vaste voorgangers in onze Johannes de Doperkerk in Huizinge. Voordeel daarvan is dat het nooit saai of eentonig wordt. Dat zal in de kerkdiensten ook wel merkbaar zijn: dat ieder van ons zijn/haar eigen stijl van voorgaan heeft en eigen voorkeuren aan de dag legt. Die afwisseling van spijs doet eten, hopen we.

Samenwerken is een sleutelwoord. We zijn gewend om series kerkdiensten te houden rond een bepaald thema. Die thema’s worden in het begin van het nieuwe kalenderjaar vastgelegd voor het jaar daarop. Met andere woorden: de thema’s voor het jaar 2020 zijn kort geleden al gekozen. We hebben een lange lijst van onderwerpen, waar steeds nieuwe bij komen en oude worden afgevoerd.

Sommige thema’s staan al jaren op onze lijst, maar komen nooit aan de beurt.

Voorbeeld: ‘gruwelijke verhalen in  de bijbel’. Steeds weer doemt dat thema op in onze lijst, en steeds weer keuren we het af; het lijkt ons voor kerkgangers niet aantrekkelijk om een aantal zondagen achter elkaar geconfronteerd te worden met verhalen over moord en doodslag, incest en macho-gedrag. De bijbel is geen lief boek, maar er zijn grenzen.

Daaruit blijkt al, hoe subjectief onze keuzes zijn. Hoe kiezen we dan uit de vele mogelijke thema’s? Dat doen we via een eenvoudig systeem: ieder van ons kiest drie thema’s uit de lijst en die krijgen dan een stip. Thema’s die de meeste stippen krijgen worden verdeeld over het kerkelijk jaar en we vullen onze namen in bij de series, die ons aanspreken.

Per serie is één van ons de zgn. ‘voortrekker’. Die neemt de taak op zich -ruim voordat er een nieuwe serie begint- de voorgangers ervan bij elkaar te roepen om samen te overleggen. De voortrekker bereidt het thema enigszins voor, schrijft een algemeen inleidend stukje voor het boekje, dat Roely altijd per serie maakt, en leidt het onderlinge overleg. Zo voorkomen we dat er doublures ontstaan in schriftlezingen en zo bereiden we elke serie samen voor. Altijd bij de betreffende voortrekker thuis en ruim voorzien van koffie/thee en veel koek en chocolade.

In september houden we altijd een studiedag. Een mooie gelegenheid om onderling bij te praten en een van te voren gekozen onderwerp uit te diepen. Vorig jaar was er in augustus voor het eerst een bijeenkomst van de kerkenraad en alle voorgangers samen. Dat was een mooi initiatief van de kerkenraad en het lijkt een goede, nieuwe gewoonte. En in november of december evalueren we onderling het afgelopen kerkelijk jaar, de laatste tijd bij Caroline en Egbert thuis, die dan na afloop zorgen voor een heerlijke maaltijd.

Samenwerken, dat is de rode draad. Ik zei al: we zijn onderling zeer verschillend. Maar kenmerkend voor deze groep voorgangers is, dat we elkaar alle ruimte geven. Je mag jezelf zijn, en we schrijven elkaar de wet niet voor. Natuurlijk zijn er verschillen van inzicht, maar we nemen elkaar niet de maat. Ieder van ons beschouwt het als een groot voorrecht om te mogen voorgaan in Huizinge. Het bezig zijn met een bijbelfragment, de studie die dat met zich meebrengt: het voedt ons eigen geestelijk leven, het verrijkt ons daar onderling van gedachten over te wisselen. En wij voelen ons gezegend met mensen als Kees Steketee en Jan Smid, voor wie niets te gek is en die een enorm belangrijke rol spelen in de liturgie. Eigenlijk is iedere kerkdienst een dienst ‘met twee heren’: de één staat op de kansel, maar de ander zit op het orgel. En zo willen we dat graag houden!

Anja Diesemer